Nasze maszynki

URAL  375D
Opiekun Kamil KosmalaURAL 375B u (Kopiowanie)Ural-375D radziecka 4,5-tonowa ciężarówka wielozadaniowa produkowana od początku lat 60. XX wieku, w fabryce UralAZ, mająca zastąpić pojazdy ZiŁ-157. Od 1979 roku była to podstawowa ciężarówka używana w Armii Radzieckiej. Z czasem Ural-375D został zastąpiony pojazdami Ural-4320.
Ural-375D jest podwoziem dla wyrzutni rakietowej BM-21 Grad. Poza tym służył głównie do transportu piechoty oraz zaopatrzenia.

ZiL 131
Właściciel Kamil WalczakZiL 131
z1ZiŁ-131 – samochód ciężarowy produkowany przez firmę ZiŁ w latach 1966-2002. Do napędu użyto silnika V8 o pojemności sześciu litrów. Moc przenoszona była na wszystkie osie (6×6) poprzez 5-biegową skrzynię biegów. Następca modelu ZiŁ-157.
ZiŁ-131 początkowo był wojskową wersją modelu ZiŁ-130. W późniejszym czasie powstało wiele odmian, m.in. śmieciarka, cysterna, ciągnik siodłowy czy holownik. Następcą został ZiŁ-4334.

 ZiL 157
Opiekun Kamil Kosmala ZiL 1571236353_161809767346828_779612437_nZiŁ-157 – radziecka 2,5-tonowa wielozadaniowa ciężarówka wojskowa. Produkowana w latach 1956-1962 przez zakłady Ził. Była to standardowa ciężarówka w Armii Radzieckiej aż do 1979 roku, kiedy to zastąpiona została przez pojazdy Ural-375D. Pojazdy ZiŁ-157 były też produkowane w Chinach pod nazwą Jiefang CA-30 i używane przez Chińską Armię Ludowo-Wyzwoleńczą.

GAZ 63
Właściciel Paweł Mękwińskigaz63 (Kopiowanie)BenQ Corporation12697146_940846185952033_4266056457600775567_o 

GAZ – 63 – radziecka, dwutonowa ciężarówka z napędem 4×4 produkowana w latach 1948-1968 w zakładach przemysłowych Gorkowskij Awtomobilnyj Zawod. Ciężarówka była produkowana na bazie GAZ – 51. Obie konstrukcje mają podobne parametry oraz pojemność silnika. Wyprodukowano 474 464 szt.
Na bazie ciężarówki skonstruowany został transporter opancerzony BTR-40. 

GAZ 69 A – „KOMANDORKA”
Właściciel Paweł Mękwinski Komandorka 69-A_MG_2663 (Medium)Historia samochodu GAZ-69 sięga końca lat 30-tych XX wieku, gdy w fabryce samochodów w Związku Radzieckim w Gorki (obecnie Niżnyj Nowogrod) powstała pierwsza konstrukcja z napędem na cztery koła, przy czym dalsze prace zostały wstrzymane.
W 1952 roku zaczęto produkować model GAZ-69 i GAZ-69A (z czterema drzwiami). W grudniu 1954 roku produkcję pojazdów przeniesiono z Gorki do Ulianowska, gdzie były produkowane pod nazwą UAZ-69AM do roku 1972 w łącznej ilości 634256 szt.  Jego następcą był model UAZ-469/469B.

GAZ 69
Właściciel Bernard Borowik GAZ11998380_399492143579778_356774142_nGAZ-69 – radziecki samochód terenowy produkowany w latach 1952-1955 w zakładach GAZ w Gorkim, a do 1972 w zakładach UAZ w Uljanowsku (ozn. UAZ-69).
Był podstawowym lekkim samochodem terenowym w wojskach i służbach bloku państw socjalistycznych oraz innych będących w gospodarczej lub wojskowej sferze wpływów ZSRR. W siłach zbrojnych większości krajów UW. 

Tarpan 4 WD HONKER
Właściciel Paweł KaczmarczykBenQ Corporation
Pod koniec lat 70tych XX wieku rozpoczęto prace nad samochodem wielozadaniowym  który mógłby zastąpić importowane z ZSRR samochody UAZ 469. W Instytucie Motoryzacji opracowano pierwszy prototyp PW-1 , na bazie prototypu Tarpan 234. Prototyp przedstawiono publicznie w 1984 roku, a produkcja seryjna PW-2 rozpoczęła się w 1988 roku w FSR   w Poznaniu  pod nazwą Tarpan 4011, następnie Tarpan 4WD Honker. Samochód dysponował polskim silnikiem FSO AA o mocy 75 KM.

UAZ 469B
Właściciel Radek Sajdak

 13041439_489457094589773_1540236792378640184_o

UAZ 469 – samochód terenowy produkcji radzieckiej produkowany od 1972 do 2007 roku w fabryce UAZ w Uljanowsku. W roku 1985 z niewielkimi zmianami produkowany pod nazwą UAZ 31512 do 2007 roku, zastąpiony przez model UAZ Hunter Classic.
Samochód początkowo przeznaczony dla wojska, szybko zyskał uznanie w innych służbach mundurowych a nawet wśród osób cywilnych.
Używany przez wojska Układu Warszawskiego. Uczestniczył w niemal każdym konflikcie zbrojnym po 1970 roku. Jego parametry sprawiały, że sprawdzał się zarówno w śniegach Syberii, jak i na pustynnych terenach Afryki i Afganistanu. Zmiana między wersjami 469b a 31512 nie jest nagła, gdyż samochód zaczęto już modernizować od roku 1980.

K-750
Właściciel Piotrek Szymczak DSC_0912 (1)BenQ CorporationModel radzieckiego motocykla K-750 wywodzi się od bezpośrednio od M-72, dolnozaworowej maszyny opracowanej na podstawie BMW. W 1958 roku w Kijowskiej Fabryce Motocykli KMZ rozpoczęła się produkcja nowego modelu motocykla – K-750, który przez rok był produkowany równolegle z ostatnią wersją motocykla M-72 popularną „Emką”.
W latach 1958-1976 wyprodukowano ok 300 tyś. sztuk motocykli, które różniły się między sobą wyposażeniem i przeznaczeniem. Po zezwoleniu na sprzedaż motocykl trafił pod strzechy, gdzie zyskał popularność wśród ludków ZSRR. Głównie jednak był przeznaczony na rynek wojskowy.
Wersje wojskowe różniły się od cywilnych kolorem i przede wszystkim osprzętem wózka bocznego, uchwytami do montażu rkm-u Diegtiariowa,  pojemnikami w formie kasetowej montowanymi w bagażowej części kosza na narzędzia, osprzęt, magazynki, radiostację itp.

ZU – 2
Właściciel Stowarzyszenie ROTA
Opiekun Michał Walczak ZU-2preZU-2 – wersja przeciwlotnicza. Na podstawie umieszczone są dwa sprzężone karabiny maszynowe KPW (Krupnokalibirnyj Pulemiot Władimirowa). ZPU-2 była używana przez Wojsko Polskie jako PKMZ-2 (Przeciwlotniczy Karabin Maszynowy Zmodernizowany).
Podwójnie sprzężony przeciwlotniczy karabin maszynowy kalibru 14,5 mm wchodzący w skład uzbrojenia Wojska Polskiego. Składa się z dwóch wielkokalibrowych karabinów maszynowych konstrukcji Władymirowa i podstawy dwukołowej oraz celownika przeciwlotniczego.

85 mm armata przeciwpancerna D-44 – holowana przeciwpancerna armata dywizyjna wz. 1944 konstrukcji radzieckiej.

Właściciel Stowarzyszenie ROTA

Armata dywizyjna wz. 1944 kalibru 85 mm została opracowana w latach 1943-44 w Zakładzie nr 9 „Uralmasz” w Swierdłowsku pod kierunkiem szefa Biura Konstrukcyjnego, F. F. Pietrowa. Jej powstanie wynikało z doświadczeń wojennych, gdy okazało się, że dotychczasowe standardowe armaty czołgowe i przeciwpancerne kalibru 76,2 mm nie są w stanie skutecznie zwalczać nowych niemieckich czołgów i dział samobieżnych. Rozpoczęto produkować w 1945 roku jako D-44, przeznaczając ją do zwalczania czołgów i innych pojazdów, siły żywej, umocnień polowych i punktów ogniowych przeciwnika z użyciem różnorodnej amunicji: odłamkowej, przeciwpancernej (ostro- i tępogłowicowej, podkalibrowej, kumulacyjnej) i błyskowo-dymnej. Armata D-44 wykorzystywana była głównie na szczeblu dywizji lub pułku. Ogółem wyprodukowano 10800 omawianych dział.

Ciekawą wersją była armata SD-44 wyposażona we własny napęd (silnik z motocykla M-72) służący do szybkiej, samodzielnej zmiany stanowiska ogniowego.
Dane techniczne:
Kaliber: 85 mm
Długość lufy: 4685 mm /
Zamek: półautomatyczny, klinowy
Obsługa: 6-8 żołnierzy
Masa w położeniu bojowym: 1725 kg
Długość w położeniu marszowym: 8,34 m
Szybkostrzelność: do 20 strz/min
Prędkość początkowa pocisku: 793 – 1050 m/s (w zależności od pocisku)
Penetracja pancerza pod kątem 90 st. i na dystansie 1000m: 95-110 mm
Donośność maksymalna: 15650 m

AGREGAT  PAD 16 3/400
Właściciel Stowarzyszenie ROTA
Opiekun Piotrek Szymczak
12992815_460251024170556_2036329264_n12966636_460251010837224_1035484259_nZespół spalinowo-elektryczny na na jednoosiowej przyczepie.
– masa 2400 kg,
– moc  16 kW,
– silnik wysokoprężny typu S-322-E1W,
– moc silnika 24,6 kW, Wykorzystywany był do zasilania radiostacji i aparatowni na polowych węzłach łączności. Najczęściej eksploatowano go jako uzupełnienie mocy węzłowej stacji zasilania SZ-2,  lub wykorzystywaniu  do zasilania samodzielnej grupy nadajników.

KUCHNIA POLOWA
Właściciel Stowarzyszenie ROTA
Opiekun Sławek Ciesielski KuchniakuchniaKuchnia polowa (kuchnia wojskowa) – kuchnia przystosowana do łatwego przewozu. Stosowana głównie przez organizacje militarne w okolicach linii frontu lub innym trudnym terenie. Rzadziej spotykana na dużych imprezach plenerowych. Najczęściej występuje w postaci przyczepki jednoosiowej.

CYSTERNA
Właściciel Stowarzyszenie ROTA cysterkaJednoosiowy zbiornik na wodę o pojemności 500 litrów.

PRZYCZEPA GAZ 704
Właściciel Bernard Borowik

12332998_419331694929156_1154757843_o
Przyczepa jednoosiowa GAZ-704  o ładowności 450 kg. Na potrzeby wojska przyczepa była produkowana w Ulianowsku.

 PRZYCZEPA  ZIŁ  SMZ-8326
Opiekun Kamil Kosmala12309035_419331604929165_1368145799_n12305805_419331611595831_1166967371_n
Przyczepa dwuosiowa. Ładowność 2100 kg. Ciągnikiem podstawowym był ZIŁ 131 i ZIŁ157.
Rozmiar mm: – Długość: 4220 Szerokość: +2480 Wysokość: 2780 Drewniana skrzynia i stelaż, plandeka – brezent. Powierzchnia platformy: 9,5 m Sprężyny i amortyzatory są wymienne z przedniego zawieszenia samochodu ZIŁ-131.

PRZYCZEPA – CYSTERNA SANOK   CW-41
Właściciel Stowarzyszenie ROTA

BenQ Corporation
Dwuosiowa przyczepa cysterna na podwoziu z Sanoka, przeznaczona do przewozu wody. Ładowność 3500 kg. Rok produkcji 1984.